Als de Zuiderzee..

Voor een onbevreesd onbegrensd leven

Zal eerst de aarde moeten beven

De dijken zullen breken

Waarachtiger wij bezweken

Terug naar oorspronkelijk oeroude kracht

Waar de brul van de zee ontembaar wacht

Zal eerst de aarde moeten beven

Om los te schudden wat niet meer hoort

Gaat en vind zij haar pad onverstoord

Wetend waar het ene zal gaan

Het nieuwe leven mag ontstaan

Erend dit eeuwige gegeven

De cyclus van dood en leven

Herenigd zij met wat ooit was

en onder de oppervlakte nog altijd is

Luisterend naar de ingedamde, gedempte, voortkabbelende plas

Afgesneden, verlangend, fluisterend van het gebroken gemis

Voel je in de stilte

De ontembare wilde zilte

Het gevecht tegen haar natuur

Verlies je op den duur

Vermoeid, geboeid verscholen in waan

Van een veilig voortbestaan

Vanuit dat gevangen verlangen

Zal het wilde onbevangen toeslaan

Van de plas die zij nooit was

Terug naar wad en zee

Naar haar getijden, ritme en pas

Vind zij en neemt zij mee

Onbegrensd, kolkend, stromend water

Verlichtend, verhelderend, schitterend vuur

Herenigen elkaar versterkend vroeg of later

Maar op precies het juiste uur

Dan zal de aarde beven

Om het nieuwe leven te weven

Onbegrensd en onbevreesd

Met wat is en altijd is geweest

De vrees gaf je de waan van meer

Maar in haar schuilt nog altijd de Zuiderzee

Onbevreesd vind zij haar terugkeer

En neemt zij dood en leven met zich mee

Want ze wilde het wilde. Zij is het wilde.

En zo schud ze de aarde

Omdat ze niet bedaarde

Zo zullen de dijken breken

Waarachter wij bezweken