Ik ben een hele normale kat Maar dat mens waarmee ik woon, dat is me wat Wat een gek Wat een gek is dat Ze freubelt, danst en zingt Ruimt op als ze net begint Dan weer aan iets anders, Alles half bereikt, Waardoor de chaos alleen maar erger lijkt. Ik kijk ernaar, draai me om, ik krijg m’n voer Dan doet ze maar, mij interesseert het geen malle moer Word dat gekke mens me toch te luid, te gortig, te druk, Dan vind ik op haar (onopgemaakte) bed m’n rust en m’n geluk -🐾 Francisc

Voor een onbevreesd onbegrensd leven Zal eerst de aarde moeten beven De dijken zullen breken Waarachtiger wij bezweken Terug naar oorspronkelijk oeroude kracht Waar de brul van de zee ontembaar wacht Zal eerst de aarde moeten beven Om los te schudden wat niet meer hoort Gaat en vind zij haar pad onverstoord Wetend waar het ene zal gaan Het nieuwe leven mag ontstaan Erend dit eeuwige gegeven De cyclus van dood en leven Herenigd zij met wat ooit was en onder de oppervlakte nog

En zo herrijs ik uit het as Sla mijn vleugels uit Niets meer zoals het was Herrijs ik uit het as Een ontdekkingsreis die mij verder brengt Dichter brengt. Uitzicht over inzicht om te zien wat is. Zo herrijs ik uit het as. Gedragen, gevoed, geduldig, geliefd om wie ik ben. Vertrouwen gewonnen, gevallen, geklommen. Verkenning van mijn dieptes om m'n hoogtes te bereiken. Tot het brandt, verbrandt, uitgeblust in rust en weer terug.  Zo herrijs ik rijker en wijzer uit mijn as. Dic

Terug op heilige grond, Dansen wij de cyclus rond. Geland, geaard op blote voet, verbonden met wat leven doet. De aarde draagt ons, stevig, zacht, de hemel reikt ons goddelijke kracht. Ons hart staat open, vrij en klaar, wederkerig, puur en waar. We nemen terug wat altijd was, aardse schat die nooit te grijpen was. Niet om te hebben, maar om te eren, in geven, ontvangen en wederkeren. Het ritme stroomt uit en in, De dans van voortdurende beweging De aarde zingt haar oerlied v