>> PHOENIX <<

Weer even terug naar mijn eerste post, waarin ik openlijk deelde over mijn kennismaking met het spirituele pad en brandstapelangst. Deze post schreef ik in december 2024 en door hem vandaag terug te lezen ontdekte ik een patroon, een ‘loop’ zou je kunnen zeggen. Waar ik toen in die eerste posts schreef over het terugvinden van mezelf, stond ik nu weer daar… Ik was wederom afgeleid geraakt.

Subtiel en ongemerkt had ik mezelf opnieuw aangepast. Ik heb me laten meebewegen en beïnvloeden om “passend” te zijn of geaccepteerd te worden, of laat ik zeggen: goed genoeg te zijn. Meer nog in wat ik bracht en deelde dan in mijzelf… dacht ik. Maar die twee zijn onherroepelijk met elkaar verbonden; het komt namelijk uit mijn kern, mijn hart, mijn creatie. Als één van die twee dan om wat voor reden dan ook aangetast wordt of uit zijn oorspronkelijke vorm getrokken, heeft dat weerslag op zowel de creatie als op waar de creatie uit voortkomt: mijn ‘zijn’, mijn ziel.

Door woorden als “te zweverig”, “heidens”, “vaag” en zinnen als “daar zit niemand op te wachten” en “dat schrikt mensen af”, ben ik gaan schaven totdat een bepaalde norm het wél zou accepteren. Maar welke “norm” dan? En wie bepaalt die? Met wiens ongemakken heb ik dan werkelijk te maken? En welke maak ik vervolgens eigen?

Ik ben er toch niet om anderen alleen maar te behagen? En mezelf daar vervolgens ook nog voor opzij te schuiven! Mezelf te verloochenen, misschien zelfs wel. Ik bén, hier. En ik mag volledig mijn authentieke ‘ik’ zijn. Besefmoment. En zo stap ik weer terug in mijn kracht.

Vanuit daar heb ik namelijk écht iets waardevols te brengen, aan mijzelf én aan de wereld: intrinsieke verbinding, authenticiteit en een veilige bedding voor mijn medemens om in diezelfde kracht te mogen stappen. Om niet uitgeblust te raken (denk aan je innerlijk vuur), om niet je waardevolle zielsenergie weg te laten lekken door het dragen van een masker en het continu aanpassen aan wat er van je verwacht zou worden. Alles uit bewuste of onbewuste angst om verstoten, verbannen, veroordeeld of beoordeeld te worden. Of uitgelachen en afgewezen.

Je kunt je dan ook afvragen: door wie dan? In ieder geval niet door ‘jouw’ soort, toch? Dus wat zou het er dan ook eigenlijk toe doen? En als je jouw soort nog niet gevonden hebt, zoek dan door. Je bent geen eendje, dus sluit je aan bij de zwanen. Ze verwelkomen je meteen, omdat ze je herkennen. Vertrouw daar maar op.

De “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”-opmerkingen kun je in de wind slaan. Hun proces, niet dat van jou. Waarom ik mijn verhaal ineens dat van jou maak? Nou, wees eens eerlijk: deel jij openlijk dat je bijvoorbeeld weleens naar vrouwencirkels gaat? Klankschalensessies bijwoont? Een kristal of steen bij je draagt? Wel eens een medium of kaartlegster om raad hebt gevraagd? Negeer je je intuïtie (je eigen stem) weleens of schuif je die opzij, omdat je het niet rationeel kunt onderbouwen of duiden?

Veel van ons vrouwen verschuilen zich nog als het gaat om uiting geven aan onze wilde natuur. Áls dat überhaupt nog gebeurt. Daarom spreek ik me nu ook uit; niet alleen voor mezelf, maar voor ons allen.

Wat nou als we een wereld creëren, een samenleving, een gemeenschap waarin je veilig volledig je authentieke Zelf kunt zijn? Waar je ziel vrij is en je de kunstenaar, de creator van je eigen leven en pad kunt zijn. Geen gesnoerde monden of weggestopte zielen. Geen burn-outs of energielekkages, geen zielenketenen in welke vorm dan ook. Kan gewoon. Met de kracht van samen.

Ik moest blijkbaar eerst weer helemaal van dat pad afdwalen, door andermans meningen, eigengemaakte externe overtuigingen, het doormaken van een soort witch hunt én mijn eigen nieuwsgierigheid naar wat er nog meer is, om vervolgens weer tot dit besef te komen. Dat afdwalen had voor mij een apathische creativiteit tot gevolg, terwijl dat juist mijn zielenbrandstof is (en andersom!). Ik merkte bovendien dat wat ik nog wél creëerde niet meer ‘van mij’ voelde en dat ik me meer in een soort dienstbaarheid bewoog. Enorm dankbaar dat het universum dan allerlei tekenen op mijn pad brengt om mijn ogen hiervoor te openen. Kleine porretjes als: hé, blijf je even bij de les? Zoals in onverwachte gesprekken, tot uitnodigingen die mijn sluimerende vuurtje weer tot leven blazen, tot boeken met teksten die recht naar de kern gaan en mij opnieuw herenigen met mijn wilde Vrouw.

Zodra die beweging wordt aangezet, lijkt mijn innerlijk vuur sterker dan ooit. Nee, wacht, niet lijkt, het is sterker dan ooit! Ach, wat heerlijk, weer zo’n warm, dansend, oplaaiend vuur. En allereerst wil ik mezelf daaraan warmen. Maar ik deel deze warmte, dit licht, deze vlammendans ook graag, voor het goed van allen.

Met een belangrijke noot: zet jezelf nooit in de fik om een ander te verwarmen. Zorg altijd eerst voor je eigen innerlijk vuur en onderhoud dat zorgvuldig. Van daaruit kun je het vuurtje van een ander helpen aanwakkeren. Zo verspreiden we op een gezonde manier ons licht en onze warmte en blijven we verbonden in puurheid.

Ik ben terug. Sterker, wijzer en vol vertrouwen. Met deze energie bouw ik graag aan een community zoals hierboven geschetst. Sluit jij je aan?

Graag organiseer ik een bijeenkomst om hierover verder te brainstormen, als jij interesse hebt, hoor ik dus graag van je.

P.S. Dit is dus ook typisch waar de wintertijd toe dient.. deze heerlijke januarimaand is er voor rust, terugtrekken, introspectie en reflectie. Langzaam bewegen we richting Imbolc met nieuwe inzichten, die dan met de hernieuwde zonnekracht het leven tegemoet mogen treden. ;-)

Veel liefde!

Kelly Sue

En zo herrijs ik uit het as

Sla mijn vleugels uit

Niets meer zoals het was

Herrijs ik uit het as

Een ontdekkingsreis die mij verder brengt

Dichter brengt.

Uitzicht over inzicht

om te zien wat is.

Zo herrijs ik uit het as.

Gedragen, gevoed, geduldig,

geliefd om wie ik ben.

Vertrouwen gewonnen, gevallen, geklommen.

Verkenning van mijn dieptes om m'n hoogtes te bereiken.

Tot het brandt, verbrandt, uitgeblust in rust en weer terug.

Zo herrijs ik

rijker en wijzer

uit mijn as.

Dichter.

Bij mij.

-K.S.